نیمکت بلورین (موسیقی)

پیش‌ترها که وب‌لاگ نیمکت را می‌نوشتم، در پایان هر سال بهترین خوانده‌ها و دیده‌ها و شنیده‌های هر سال را انتخاب می‌کردم و جایزه‌ای نمادین با عنوان “نیمکت بلورین” به آن‌ها می‌دادم. خوبی این یادداشت‌ها این بود که تعداد زیادی آثار معرفی می‌شد. اما توقیف نیمکت و پس از آن بی‌حوصلگی از اوضاع سرزمین و بیماری و مرگ پدر و … آن یادداشت‌ها را متوقف کرد.

اکنون پس از چندسال قصد دارم مجددا برخی از آثار موردپسند خودم را معرفی کنم. با این توضیح که در برخی بخش‌ها تنها به خوانده‌ها، دیده‌ها و شنیده‌های سال ۱۳۹۴ اکتفا نکرده‌ام و سری هم به سال‌های پیش‌تر (که در آن سال‌ها نیمکت بلورین ننوشتم) زده‌ام. نیمکت بلورین امسال در چند یادداشت است و البته جمع این یادداشت‌ها هم کوتاه‌تر از یادداشت‌های پیشین است و در چندین یادداشت بعدی سعی خواهم کرد برخی از آثار برگزیده را با تفصیل بیشتری معرفی کنم.

 

نیمکت بلورین (۱): شنیده‌ها

در میان آلبوم‌هایی که در ایران منتشر شد، نه فرشته‌ام، نه شیطان (همایون شجریان، تهمورس پورناظری)، بودن و سرودن (محمدرضا معتمدی، مجید درخشانی)، عشق دیرین (سالار عقیلی، مهرداد دلنوازی)، رقصانه (شهرام ناظری، حسن پرنیا)، دخت پری‌وار (علیرضا قربانی، مهیار علیزاده)، راه بینهایت (حسام‌الدین سراج، میدیا فرج‌نژاد) و آلبوم اول گروه چارتار جزو بهترین‌ها بودند که من شنیدم. در این بخش نیمکت بلورین به راه بینهایت (به‌عنوان بهترین آلبوم موسیقی سنتی) و آلبوم چارتار (به‌عنوان بهترین آلبوم موسیقی تلفیقی و پاپ) تقدیم می‌شود.

با توسعه شبکه‌های اجتماعی ضریب نفوذ تک‌آهنگ‌ها به‌شدت افزایش یافت. به همین دلیل در این بخش یک جایزه هم برای تک‌آهنگ‌ها گذاشته‌ام. طی دو سال گذشته، تک آهنگ‌های ماه و ماهی (حجت اشرف‌زاده، امیر بیات)، ای جان تو جانم را از خویش خبر کرده (شهرام ناظری، حسن پرنیا)، عشق دیرین (سالار عقیلی)، لالایی (علی زندوکیلی)، فروغ زندگی (عبدالحسین مختاباد)، برخیز (سینا سرلک، پدرام کشتکار) و ارغوان (علیرضا قربانی، مهیار علیزاده) از بهترین‌هایی بود که شنیدم. همه این آهنگ‌ها فوق‌العاده بودند و توصیه می‌کنم آن‌ها را بشنوید و لذت ببرید. با این‌که از نظر موسیقی و ارکستراسیون دو اثر آخر (برخیز و ارغوان) بسیار خوب هستند و شعرهای فوق‌العاده‌ای از هوشنگ ابتهاج سطح آن‌ها را بالا برده است، اما من بیش از همه از آهنگ لالایی آرامش یافتم. این انتخاب برای خودم هم جالب است زیرا من با تحریرهای زائد و سبک خواندن علی زندوکیلی مشکل دارم، اما این آهنگ نشان داد که اگر زوائد آوایی او کنترل شود، می‌توان به تولیدات دلنشین امیدوار بود. آهنگسازی و تنظیم قطعه “ای جان تو جانم را از خویش خبر کرده” نیز عالی از آب درآمده است.

چند جایزه ویژه بخش موسیقی هم به مجید درخشانی (به خاطر شجاعت در تولید نماهنگ‌هایی با گروه ماه‌بانو و معرفی سحر محمدی)، علی قمصری (که بی تردید آینده درخشانی پیش‌رو دارد) و محمدرضا معتمدی (که لذت شنیدن صدای فوق‌العاده‌اش به لذت‌های موسیقی اضافه شده است) تقدیم می‌شود.

۲ نظر

  1. سلام.
    پیشاپیش سال نو مبارک.
    چقدر خوب که یادداشت نیمکت بلورین رو دوباره می نویسید…
    شخصا آثار همایون شجریان و محمد معتمدی رو خیلی می پسندم.
    با آرزوی سالی خوب برای همه

  2. سلام، خیلی خوبه که دوباره این بخش رو دارین، انشاءالله خدا در این سال جدید حوصله قبل رو بهتون برگردونه، لطفا چندتا کتاب هم معرفی کنید، کتابهای رضا امیرخانی رو که پارسال معرفی کردید( من او و نفحات نفت) رو من خوندم و لذت بردم و استفاده کردم، بخصوص نفحات نفت، که واقعا لازمه همه یکبار هم که شده بخونن، پیشنهاداهای شما رو برای کتاب خوندن قبول دارم.ممنون میشم.

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شد

* Copy This Password *

* Type Or Paste Password Here *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>